Diktene mine

 

 

Pausesignalet 

 

Han Karolius skrudde på den nye 

Radionette Menuett radioen 

sin for å finne ein annan kanal, 

men det var visst det same 

«gnålet» over alt.  

 

Det er nett som dei skal overgå 

kvarandre med quis-konkurransar, 

dei spelar stort sett lik musikk .... 

«Og vet du hvem vi i dag har vært så 

så heldig å få inn som gjest 

i studio til oss... og 

hun skal være med oss 

heeeele den neste timen. 

Vi gleder oss stoooorrrrt til hun kommer»,

herma han Karolius etter 

ein av radiovertane.

 

Ja, det heiter visst radiovert i dag, 

dei skal vere så folkelege i praten

og spele den «beste» musikken.

«Takk for at du lytter til oss her på kanal X, 

vi spiller den beste musikken fra....», 

herma han Karolius på nytt medan 

han tar ein titt på den gamle 

Radionette Kurér-radioen

som han arva etter ho tante Lina.

 

Det var enklare før når vi berre 

hadde ein radiokanal, 

seier han Karolius til ho Gurine, kona si. 

Då fekk dei plass til litt av kvart sjølv 

om det ikkje var radiosending om natta, 

Det var til og med pausesignal før sendinga 

starta opp att klokka seks.

  

Det var morgonkåseri med 

Arthur Klæbo, han var som ein 

standup-komikar.

Det var ønskediktet der forfattaren sjøl 

las i eit arkiv-opptak,  mimra han Karolius 

vidare og ler så han ristar. 

 

Det var barnetimen for dei minste, 

og det var barnetimen med 

barnetime-pose kvar laurdag ...

..når vi måtte sitte stille som mus.

Han var ikkje til å stoppe no han Karolius.

Ja,  og så var det Ti i skuddet med 

han Vidar lønn Arnesen..., 

 

Kvar søndagskveld sat vi klistra til radioen 

klokka ti på ti for å høyre;

«Her e Vigra med 

lokale sportsmeldingar», ... 

Ja,  og slik kunne han nok halde fram 

både vel og lenge som det heiter i eventyra, 

...då ein annan tanke dukka opp...;

 

..Det er no rart korleis det er mogleg 

dette med radiosendingar?

Han Karolius leitar fram Ipad-en sin 

og googlar «Radiosending».

Der finn han mellom anna ut på Wikipedia 

at to personar var sentrale for 

utvikling av radiosendingar,  

Nikola Tesla og Guglielmo Marconi.

 

Han Karolius las opp for ho Gurine; 

«Radio er elektromagnetiske bølger 

som sender på ein frekvens».

Han googlar vidare; 

«elektromagnetiske bølger»;

«Alt vibrerer og har sin frekvens.

Alt som vi ser er laget av atomer 

og atomer er energi», 

Han las vidare ....

 

«Hjernen og hjertet produserer 

elektromagnetiske felt.

Tanker er energi.

Følelser er energi.

Alt er energi,  alt er i bevegelse 

og har sin frekvens.»

 

Ja, men VI  sender nok på same 

frekvens Gurine,  avslutta han, 

gav ho ein varm klem 

og tok med seg Menuett radioen 

ut på verandaen for å nyte det 

fine sommarveret.

Når han hadde lagt seg godt tilrette 

i BadenBaden stolen tenkte han...

 

...«steik kor godt e he det».

I bakgrunnen høyrer han dei

elektromagnetiske bølgene som 

strøymer ut frå radioen, først 

Randi Crawford med

«Knocking on heavens door» og så

«When Tomorrow comes» 

med Eurythmics.

 

Stabekk 17.juli 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

 

 

Styrketrening av scrollemuskelen

 

Lyden av diskorytmer strøymer ut 

av høgtalarane på Sats-senteret.

Det er tid for styrketrening, 

og det trengs verkeleg å få 

stramma opp litt etter 

ei lang tid med Korona 

og stengde trenings-senter.

 

Idag skal eg trene alle dei 

viktigaste muskelgruppene 

tenkte eg, og starta på 

mitt vanlege program.

Det var ikkje så mange her idag 

i det fine sommarveret.

 

Treningsviljen var stor og eg var snart 

halvveges når eg ser ein lang tynn kar

med kvite tennissokkar og sandalar  

som sit planta fast på det 

eine treningsapparatet, 

der sit han og scrollar på mobilen sin.

 

Jaja, tenkte eg, han er sikkert snart ferdig,  

eg kan ta eit anna apparat medan eg ventar.

Neida, han sit der framleis på det same apparatet, 

og viser ingen tegn til å flytte seg.

Den einaste muskelen som vert nytta 

er scrollemuskelen.

 

Eg er ferdig med styrketreninga for idag, 

og med ei kjensle av tilfredsheit startar 

eg med uttøyning..., men då brått kjem 

eg på at eg har ei øving att, 

....nei der sit han framleis på same måten 

limt fast og scrollar på mobilen.

 

Ja, mobilen vert kalla vår nye kroppsdel, 

likevel trur eg at den muskelen

vert trena nok overalt og kanskje det er andre 

musklar du heller burde trene på eit treningsenter.

 

Om Snorre Sturluson skulle omtale mannen som 

trente berre scrollemuskelen har det vel vorte 

noko slikt som....

«Armsterk vart han ikkje, og veik i beina 

det var han nok framleis.»

 

Ja, han sit nok der endå...

og scrollar og scrollar og scrollar

....om han ikkje er tom for batteri då. 

 

Når den lange tynne mannen med dei 

kvite tennisskokkane godt planta 

i sandalane seint på kvelden kjem heim 

og får spørsmål om kvar han har vore 

svara han nok som sant var, 

....på trening.  

 

Stabekk 7.juli 2021

Bernt-Åge Grimstad 

 

 

Agurknytt

 

Bertine smeller igjen døren til taxien, 

tar et par støttesteg i det hun retter 

blikket mot inngangspartiet til den 

velstelte eneboligen i Blåbærstien 4. 

 

I hodet summer fortsatt 

«vi skal ooa hela natten, 

vi skal ooa hela dan», 

 

Bertine har vært på byen i sammen 

med venninner, 

det gikk med noen flasker vin, 

slik det alltid gjør når de samles, 

men moro var det som vanlig.

 

«Vi skal ooa hela natten, ooa hela dan», 

synger hun og stikker høyrehånden 

i Louis Vuitton-vesken for å lete 

etter husnøkkelen.

 

Bertine ser på ytterdøra og plutselig 

kommer hun på, 

vi har jo skiftet til kodelås.

Hun går mot ytterdøren og tenker, 

hva var koden nå da.

Jo, det var sykebil og politi.

 

De hadde kommet til at det var greit 

å huske også for barna slik at de lærte 

nummeret til både sykebil og politi  

om det en gang ble behov for det. 

 

Bertine konsentrerte seg for å treffe 

knappene 113 og 112, klikk sa det 

og der kunne hun åpne døren. 

Vel inne låste hun, 

støttet seg til dørkarmen 

og sparket av seg de 

lette sommerskoene.

 

Den ene skoen traff langt 

oppe på veggen i entréen. 

Bertine tok nå sikte på trappen 

til hovedetasjen og støttet seg 

til rekkverket.

 

Det er bra at Tore Kristoffer 

og Ingvild Alexandra er 

hos besteforeldrene, 

og at Kåre Johnny er på 

hytten for å beise, tenkte Bertine 

når hun stavret seg opp trappen.

 

Hun åpner døren til badet, 

setter seg på trebenken 

og drar av seg det lekre miniskjørtet

i stenvasket dongeri, 

som hun hadde fått så 

mye skryt av i kveld.

 

Når Bertine trekker den nye 

linskjorten over hodet, 

tenker hun at det skal bli 

godt å legge seg.

Siden hun er fri fra både mann 

og barn, så kan hun sove 

så lenge hun vil.

 

Bertine pusser tennene 

med høyrehånden og støtter 

seg til vasken med den venstre.

Etter tannpussen kom hun på 

et råd fra en venninne; 

«Jeg bruker å ta en Zyrtek-tablett 

og et glass stort vann, for da 

blir jeg ikke fyllesyk.»

 

Bertine la en Zyrtek-tablett på tungen 

og skylte den ned med et stort glass vann.

Hun så seg i speilet, 

nei sminken fikk være til i morgen, 

sa hun til seg selv og går 

mot soveromsdøren. 

Når hun åpner døren ser 

hun at det ligger noen i sengen.

 

Det går en iling gjennom kroppen, 

og hun lister seg lett på tå 

ut av soverommet, 

låser døren fra utsiden, 

går inn på badet, 

slenger den rosa silkemorgenkåpen 

rundt seg og setter seg lydløs i stuen.

 

Jeg må ringe politiet, tenk om det 

ligger en voldtektsmann 

eller en morder i sengen?

Hun ringer politiet og de lover 

å komme med det samme.

Blåbærstien 4 gjentar Bertine 

hviskende før hun legger på.

 

For å forsvare seg tar hun en av de 

store kobber-lysestakene, 

og legger den ved siden av seg i 

sofaen i tilfelle hun skulle 

høre at døren til soverommet 

ble brutt opp før politiet rakk å komme.

 

Fem minutt senere er politiet på plass, 

to politibetjenter går mot soveromsdøren, 

og idet de låser den opp sier de: 

«Dette er fra Politiet, hva gjør du her?»

 

En trøtt mann snur seg mot de, gnir seg 

i øynene og sier; «Jeg bor her».

Det var han Kåre Johnny som hadde 

blitt ferdig med beisingen en dag tidligere 

enn planlagt, så det var ingen 

voldtekstsmann eller morder 

som lå der.

 

Når politiet hadde forlatt «åstedet» 

som det heter, la Bertine seg trygt i 

armene til Kåre Johnny.

Like etter hørte Kåre Johnny 

at hun snorket lett.

 

«Du Bertine, du Bertine, du er no god», 

sa han og trykte henne godt inntil seg.

Han smilte og lo litt for seg selv før han 

sovnet med sin kjære Bertine i armene. 

 

Stabekk 2.juli 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Ungdomen no for tida 

 

«Nei, no e det so gale», 

han Karolius rista på «haudet», 

og las høgt til ho Gurine, 

kona si, frå Sunnmørsposten 

si papirutgåve. 

 

Frå «Skjedd i helga» las han: 

Mykje festbråk, slåssing og 

nakenbading av fulle ungdomar.

Nei..., ungdomen no for tida..., 

slik var det ikkje når vi var ung Gurine?

 

Han Karolius løfta avisa endå nærare 

som om han ikkje heilt trudde 

det han las.

Han bretta avisa saman 

og la ho på kjøkkenbordet.

 

Han løfta Aafk-krusa si og

slurpa i seg ein stor sup kokekaffi.

Han slo i ein ekstra skvett med 

kaffi-fløyte, tok opp ein bit kaffisukker 

frå krystall-skåla som stod på kjøkkenbordet, 

duppa sukkerbiten i kaffien

og putta han i munnen.

 

Når han kjende den søte smaken 

spreie seg i munnen dukka det opp 

nokre gamle minne frå tida han var ung.

 

Eg hugsar første gongen eg trefte deg Gurine, 

det var på ein bygdedans, 

eller bonedans som vi sa i Ålesund.

Eg måtte slåst for deg, og det enda med 

brekt nase og ein stor blåveis.

 

Det var god tilgang på heimebrent den gongen, 

og hadde vi nokre kroner ekstra, så kjøpte vi 

nokre langpils til helga, 

store brune glasflaske som vi kalla murera.

 

Nei, det var ikkje mange som sat heime 

ein laurdagskveld for å sjå på Erik Bye 

på fjernsynet i saman med foreldra sine.

 

Ja, vi hadde mykje moro, mimra han Karolius. 

Vi hadde langt hår, og det likte ikkje dei 

eldre på den tida.

«Gå og klipp deg og få deg ein jobb»,

sa dei til oss.

 

Men det vart no folk av oss,

og det vert det heilt 

sikkert av dei som er unge i dag også.

 

Om  nokre år sit dei vel og les på 

iPad-ane sine om 

«ungdomen no for tida»

medan dei rister på haudet.

 

Åh..., den som berre hadde vore ung att, 

sa han Karolius inne i seg 

medan eit stort smil breidde 

seg over heile andletet. 

 

Stabekk 29.juni 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Å være sann

 

«Ho e´kje sann.

E forstår ikkje ka som går av ho.

Ho va no ikkje sånn før?

E tror det har gått til haudet på ho?»

 

«Han e´kje sann.

Ditta ligna no ikkje han?

Det ser nesten ut som 

det har klikka for han.

Jaja, vi får håpe han finne 

ut av det.»

 

Hva vil det si å være sann?

Min sannhet er ikke 

alltid som din sannhet, 

og din sannhet er ikke 

alltid andre sin sannhet.

 

Ingen kan ta fra deg 

sannheten din. 

Sant å si, så er det så sant 

som det er sagt.

 

Hold på sannheten. 

Den hele og fulle sannheten, 

og vær den du virkelig er,

alltid.

 

Ellingsøy 24.juni 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Aksla stadion

 

Det var stille på Aksla stadion idag, 

og det nyklipte grasteppet låg der urørt. 

Ei nyklipt grasbane fekk fram mange gode minne 

frå seksti og sytti-talet når det var kampar 

mest kvar dag på den tradisjonsrike 

fotballstadionen på toppen av byfjellet.

 

Dei fleste bylaga spela sine heimekampar 

på Aksla, og det var ikkje uvanleg med 

fleire hundre tilskodarar på ein vanleg 

fredagskamp i fjerde divisjon.

Nokre «fjes»såg du på alle kamper 

om det var søndag eller kvardag.

 

Det er fredag og eg ventar på Hessabussen 

som skulle gå frå Slinningsodden klokka 

fem på halv seks, men bussen kjem ikkje..., 

...eg ventar og ventar, ser på klokka både 

titt og ofte, for eg skal på fotballkamp 

på Aksla stadion for å sjå kampen 

i fjerde divisjon mellom Rollon og Hareid 

som byrjar klokka halv sju.

 

Der endeleg kjem bussen, 

det var han Ellefsen som køyrde, 

han hadde nok prata fotball med nokon 

og gløymt tida.«Du skal på kamp ja», 

seier han Ellefsen og opnar framdøra 

på buss nr 14 med den manuelle dørspaken.

 

Eg nikka og sette meg på skråsetet 

ved sida av motorkassa rett ved sjåføren.

Praten gjekk i fotball heile vegen.

Når vi kjem til Blixvalen ser vi at Møringen 

nett har lagt til kai, og ein liten flokk med 

Hareidsdølar har starta turen mot Byparken, 

og om ikkje lenge er dei nok på veg opp alle 

dei 418-trappetrinna mot Fjellstua 

for så å følje vegen innover fjellet 

til Aksla Stadion.

 

Han Ellefsen parkerte bussen utanfor 

Cuba Kolonial på Fjelltun 

og ropar «God kamp» etter meg 

medan eg går av buss nr. 14. 

Eg vinkar tilbake og småspring 

oppover mot stadion.

 

Fem minutt seinare står eg i kø på 

«Østre inngang», det er berre to telleapparat 

dei har open idag, så eg må vente litt.

Vel innafor går eg ei runde 

for å kjenne på stemninga, 

det er endå tjue minutt til kampstart.

 

Eg går mot det gamle raude 

garderobebygget og høyrer klikk av 

skruknottar mot betonggolvet 

når eg står utanfor. 

Spelarane er på veg ut for å varme opp.

Det stig ein eim av kvit kamferolje ut

frå garderoba, så sterk at det svir 

i nasebora mine.

 

Når spelarane går forbi meg og ut på 

grasmatta ser eg at «Verdensmesteren»

står på sin vante plass, 

det er berre sixpencen og augene 

som er over stadiongjerdet.

Vi kalla han «verdensmesteren»

for han er verdensmester i å gå på 

fotballkampar. 

Han er på alle kampane om det 

så er kamp kvar dag.

 

«Verdensmesteren» er ein gamal sjømann 

som bur på Sjømanns Kvile.

Han Nørve står til høgre for han og tygg 

på ei skrå, og etter eit par gode tygg 

snur han seg og sender ei stor brun spyttklyse 

i ein fin boge ned i skråninga bak dei.  

 

Eg går vidare forbi Klokkesvingen og ser at 

Hareidsdølane har kome inn den 

«Vestre inngangen», dei går på «løpebana» 

og ropar taktfast «Heia Hareid!!, Heia Hareid!!».

Med titte skritt finn dei sine plassar på tribuna.

 

Tre av karane dannar ein baktropp 

og har ein litt meir vinglete gange,  

eg kjenner dunsten av heimbrent og kønnøl 

når dei går forbi meg. 

Dei har nok tatt seg ein liten «pillehytt» 

før dei kom inn porten. 

 

Kampen er igang, eg sit på vestre del av tribuna 

med speaker-bua til høgre og kiosken 

til venstre for meg.

Linjemannen løfter flagget rett opp,

og ein stor målsjanse vert avblåst for offside.

 

«Du må sjå når ballen vert spela», 

ropa ein mann i midten av femti-åra 

med sykkelstyrebart, treskor og kakibukse. 

Han forma hendene som ein «ropert» rundt 

munnen slik at domaren skulle høyre 

kva han ropa, men det hjalp ikkje , 

offside vart det likevel. 

 

Mannen rista på hovudet og tok fram 

tobakkspungen frå brystlomma, 

ein rød mikstur, og rulla seg ein røyk.

Heilt øverst på tribuna hadde han Vanvik 

funne sin plass på det øvste trappetrinnet 

mellom benkeradane.

 

Han Vanvik er ikkje ferdig med offsiden 

og ropar til linjemannen (for det heitte linjemann 

den gongen, dette er jo mange år før det først 

blei heitande linjedomar og endå seinare 

assistentdomar).

Han Vanvik ropa; «du må få de brille linjemann!!»

Når linjemannen snudde seg med brille på nasen 

då hadde han Vanvik ikkje meir på hjartet.

 

Litt seinare i kampen vart han Vanvik ivrig på nytt, 

så ivrig at han veiva hardt med armane i

kappelommene.....

...for Rollon hadde ein stor målsjanse,  

samstundes med veivinga løfta han

høgrefoten som om han sparka til ein ball.

Brått låg han Vanvik i trappa....

 

Han kom seg uskadd på beina att, 

men to knappar i kappa hadde takka for seg 

etter den kraftige armbruken.   

Domaren putta fløyta i munnen og bles for pause, 

samstundes hadde ei graut-tjukk skodde 

begynt å legge seg over byfjellet.

 

Når alle hadde funne tilbake til plassane sine

etter å ha vore i kiosken for å kjøpe seg 

ei Dalenpølse utan brød med sennep 

og ketchup, eller dei hadde vitja den 

illeluktande pissoaren bak tribuna, 

låg skodda så tjukk at vi ikkje kunne sjå 

målet i «Østre sving».

 

Domaren bles for 2.omgang og etter nokre minutt 

høyrde vi ein ellevill jubel frå den 

andre enden av tribuna, vi såg ingenting, 

men det hadde blitt skåring...

...for ballen vart løyst frå midten.

 

Fleire mål vart det ikkje den fredagskvelden, 

og alle rusla heim kvar til sitt 

for å sjå Helgenen på sin svart/kvitt TV.

 

Møringen for ut Hessafjorden 

med Hareidsdølane ombord. 

Dei måtte ta turen over Breisundet 

med tap. 

 

Om dei tre etternølarane var ombord når 

Møringen la ut på den siste turen 

til Hareid for kvelden eller om dei 

vart verande att i Ålebyen?

Nei, det veit eg ikkje, men du kan jo spørje 

nokre av dei som var ombord 

denne fredagskvelden i juni.

 

Ellingsøy 15. juni 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

Tåkeprat

 

«Hei, er det du som kommer 

gående i fineværet?»

«Jada , heia», svarte han Jarle 

og føyde til...

«Jammen e det fint idag».

«Ja, det har vært fint lenge no», 

sa e tilbake.

 

«Vi får håpe at ikkje tåka kommer, 

for det e typisk når det har vært 

fint så lenge», sa han Jarle.

 

«Ja, vi får håpe at ho 

holder seg unna», 

sa e i det vi begge gikk inn 

personalinngangen til banken 

og var klar for en ny arbeidsdag.

 

«Ha de», sier e og går ned den 

lille trappa til 1U.

«Ha de» sier han Jarle tilbake 

og vinker med handa han 

nettopp hadde tatt ut av 

lomma på den lyse 

Katalina-jakka si, 

og så rusler han smilende opp 

alle trappene til fjerde etasje.

 

Ellingsøy 15.juni 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

Rett skal vere rett

 

Kasseraren vart heilt sveitt, 

og kjende at pulsen steig.

Han hadde ein «diff» 

på minus hundre kroner 

når han talde opp kassa si.

 

Kven kan eg ha gitt hundre kroner 

for mykje tenkte han høgt 

medan han «klødde seg i haudet».

I går stemde kassa mi på «øret».

 

Alle som hadde vore innom etter at

han talde kassa i går gjekk som 

ein film framfor han.

Nei, det kunne ikkje vore ho..

Nei, det kunne ikkje vore 

Han... eller ho.. eller han...

 

Men då brått dukka det opp 

ein person på filmen, 

han Lars Olsen, han kunne det kanskje 

ha vore som hadde fått 

hundre kroner for mykje?

 

Kasseraren fann nummeret 

til han Lars Olsen i telefonkatalogen, 

tok av røret, venta på summetonen.

 

Der kom summetonen 

så då var det berre å stikke fingeren 

i dei rette hola på tallskiva.

Der ringte det,  og ei kvinnestemme 

svara i den andre enden.

 

God dag, sa kasseraren, 

det er frå banken, du snakkar 

med Kasserar Tor Pinneberg, 

treff eg Lars Olsen på dette nummeret?

 

Ja, det gjer du, men han kan ikkje ta  

telefonen nett no

for han sit i eit grønsåpebad, 

men eg kan be han ringe deg 

når han er ferdig.

 

Ho reiv av ei snippe av ein brødpose, 

fann ein blyant og noterte namnet 

og telefon-nummeret til kasseraren, 

så la ho lappen på telefonbordet i entréen

og festa eine enden av lappen 

under fast-telefonen.

 

Ho ville vere sikker på at lappen ikkje 

gøymde seg bort før han 

Lars hadde sett den.

 

Når han Lars hadde tørka føtene 

etter det friske grønsåpebadet, 

fekk han ei kjensle av 

lykke som spreidde seg 

i heile kroppen.

Ingenting er betre enn eit grønsåpebad,

tenkte han for seg sjølv.

Han hadde vorte 

ein ny person frå topp til tå. 

 

Grønsåpebad gir ny energi sa 

Lars Olsen til seg sjølv 

når han trakk på seg dei 

nye polyestersokkane som han 

nett hadde kjøpt tre par av med han

Birger Thunem på Sankten.

   

Lars Olsen gjekk ut i entréen, retta blikket på 

lappen som låg på telefonbordet, og

løfta av røret på heimetelefonen, 

stakk ringfingeren i dei rette hola 

på tallskiva og ringte til banken.

Når han fekk svar sette sentralbord-dama 

telefonen over til kasserer Pinneberg.

 

«Versegod», sa sentralborddama, her får De 

Kasserer Pinneberg. 

 

Når Lars fekk vete at han kanskje hadde 

fått hundre kroner for mykje tidligare 

på dagen, talde han pengane på nytt. 

Kasserar Pinneberg hadde vore særs raus, 

der var ein hundrelapp for mykje.

 

Når Lars oppdaga det, stakk han dei 

reinvaska føtene ned i dei brune 

nypussa skorne sine, 

tok på seg den kvite Gabardin-kappa si, 

såg seg i speilet og plasserte hatten 

litt på skrå før han gjekk ut ytterdøra.

 

Han tok ein av hundrelappane, og gøymde 

den i si høgre hand, så putta han handa 

i lomma på Gabardin-kappa. 

Lars Olsen var på veg til banken.

 

Når han kom til banken gjekk han rett mot 

Kasse 3 og såg der at Pinneberg var oppteken 

med å summere ein bunke med sjekkar. 

Likevel såg Pinneberg opp og ga Lars 

ein venlig nikk når han oppdaga

at han stod der framfor skiltet, Kasse 3. 

 

Når Pinneberg hadde summert ferdig 

retta han blikket sitt på Lars Olsen,  

som tok opp hundrelappen og gav den 

til Pinneberg.

 

Ja, eg hadde fått ein lapp for mykje, 

sa Lars Olsen, 

...og rett skal vere rett føydde han til.

Kasserar Pinneberg takka så 

mykje og pusta letta ut.

 

Pinneberg trakk eit såkalla 

«lettelsens sukk», 

og hundrelappen vart plassert 

i pengeskuffa saman med alle

dei andre hundrelappane.

 

Ja, rett skal vere rett sa han Lars Olsen 

nok ein gong, denne gongen til seg sjølv 

då han nøgd gjekk ut døra frå banken.

Han putta hendene djupt ned i lommene på 

Gabardin-kappa etter at han hadde 

retta litt på hatten sin, 

ein klassisk italiensk Borsalino hatt.

 

Ellingsøy 10.juni 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

Berre ei fotoboks

 

Fotograferer du meg?

Eg som berre er ei 

vanleg fotoboks?

Det er fyrste gongen 

nokon har fotografert meg.

 

Det er eg som brukar å fotografere.

Eg fotograferer dei som køyrer forbi, 

ja ....om dei køyrer for fort då.

Det er å fotografere 

som er jobben min.

 

Heile døgnet står eg her 

i vegkanten og ventar på 

dei som vert kalla 

fartssyndarar, ....eller råkøyrarar 

om du likar det ordet betre.

 

Alle set foten hardt på bremsa 

når dei oppdagar meg, 

men om du er komen for nær 

då hjelp det lite å bremse, 

for då har eg nok knipsa eit 

bilete av deg.

 

Det kan verte dyrt å bli 

fotografert av meg, 

....du bør nok heller gå til 

ein vanleg fotograf, 

....eller ta ein selfie 

...eller oppsøke ei fotoboks 

....på eit kjøpesenter..

....for det vert mykje billigare.

  

I den tida eg har stått her er det 

mange merkelege uttrykk eg 

har observert i anleta 

til dei eg har fotografert.

 

Når ho sa det..

...då lo ho seg mest skakk i hel, 

...fotoboksa, ...som står ein stad

i vegkanten på E 136

mellom Dombås og Bjorli.

 

Kanskje det var deg ho lo av?

 

Ellingsøy 8.juni 2021

Bernt-Åge Grimstad 

 

 

Mann over bord

 

Det høres kanskje 

dramatisk ut, 

og det var det. 

Nei han druknet  

heldigvis ikke, 

for det var ikke

på sjøen dette skjedde 

som du kanskje 

trodde av overskriften.

 

Nei, det begynte med 

en liten krangel 

som ble mer 

og mer høylytt. 

 

Til slutt reiste de seg 

opp fra stolene sine og

tok tak i hverandre.

 

Begge holdt et hardt

tak i skjorta.

Der sto de lenge 

og målte hverandre 

samtidig som 

skjorte-taket ble 

som en ball inne i 

handa.

 

Så hardt holdt de 

at begge kjente 

skjorte knapper 

som gnaget  

inne i den 

knyttede neven.

 

Plutselig var 

slåsskampen 

igang og 

de slåss så 

«fillene fauk»

 

Det enda med at 

den ene av 

slåsskjempene 

ble kastet over 

det gamle 

respatex-bordet 

slik at det knakk

på midten.

 

Der ble han liggende

lenger enn lenge.

Slåsskampen var over, 

men det er 

ikke mitt bord. 

 

Respatexbordet 

kom seg aldri 

etter sjokket 

når det fikk mann 

over bord. 

 

Det hadde nok 

gjort sin misjon, 

respatex-bordet,

siden tidlig på 

1970-tallet.

 

Tiden  var 

nok overmoden 

for å investere 

i et nytt kjøkkenbord 

sier no jeg 

selv om det ikke 

var mitt bord. 

 

Stabekk 28.mai 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

PS:

"Respatex er et tidligere

registrert norsk varemerke på

et høytrykkslaminat av

komposittmateriale produsert av 

Norsk Hydro fra 1958.

På grunn av sin utbredelse 

i møbelproduksjonen på

1960- og 1970-tallet ble navnet

et degenerert varemerke, 

en fellesbetegnelse på

selve produkttypen."

 

Det er det som er skrevet om

respatex på Wikipedia.

 

Så da vet du det, om du

ikke allerede visste det da..

 

 

Alle skal få

 

Ja, alle skal få.

Ja, du ..og du ... og du 

og skal få, 

men du .. og du 

må vente no.

Nei, du kan ikkje få no.

 

Du kan få, 

men du vil ikkje ha.

Han vil ha, 

men han kan ikkje få.

 

Han som ikkje vil ha no 

får kjeft for 

han ikkje vil ha, no.

 

Ho som vil ha no 

får kjeft for ho 

vil ha no 

og ikkje kan vente 

slik at andre får no.

 

Han vil ha når 

det vert gitt han

der han bur.

 

Ho vil ha no 

sjølv om andre 

meiner at ho 

ikkje bør få no.

 

Ho bør vente no 

og gi plass til 

han eller ho 

som ikkje 

bør vente meir no.

 

Mange meinar 

om kven som skal få no 

og kven som skal få ..då 

..og då ..og då  

...og så?... 

....kva gjer no det då?

 

For alle skal få... 

...om dei vil det då, 

men du må kanskje 

vente litt no 

på eit stikk og to.

 

Stabekk 27.mai 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

«Har e gjort de nåkke»

 

«Har e gjort de nåkke?»

 

Grine du?

Ja, han Ulrik slo meg, 

men det var han Syver 

som begynte...

...han kneip meg først.

 

Ja, men det var for at 

eg ikkje fekk låne Teslaen din.

Ja, men det var fordi du 

sa at du ikkje ville kjøpe 

øl til meg.

 

Så så, slutt opp no, 

sei unnskyld til kvarandre, 

og så gir du han Syver nøklane til 

Teslaen, og du Syver 

kjøper to 6 pack med 

blå Hansa fatøl til han Ulrik.

 

Er det rart det er krig i verda, 

sukka ho djupt, ho Berit, mor deira.

 

Pappa min har større 

raketter enn pappa din.

Pappa min sine raketter 

kan skyte ned eit 

ti etasjer høgt murhus.

 

Pappa min sine raketter 

kan øydeleggje ein heil by.

Pappa min sine raketter 

når heilt til USA.

 

Pappa min sine raketter 

kan nå alle land i heile verda.

 

Kva gjer du på Jøran? 

Det var ho Svanhild, 

mor til han Jøran som ropa.

 

Eg pratar berre med nokre 

kompisar på Teams, svara han Jøran.

 

Det er middag, ropa ho Svanhild 

frå første etasje i det nyoppussa 

funkishuset deira.

 

Eg må gå no, sa han Jøran, 

vi skal ete middag,

men kan vi møtast på Teams 

i morgon klokka kvart på tre?

 

Greit for meg, eg kjem  ...

..om vi ikkje må i bomberommet, 

sa han Hassan, oldebarnet 

til han Yasser.

 

Eg høyrde pappa sa at det kanskje 

vart våpenkvile i morgon,  så då 

kjem eg heilt sikkert, 

sa han Josef, son til han Isak.

 

God middag Jøran!

 

Er det rart det er krig i verda.....

 

Har du snakka med 

«Olsen sine» i det siste?

Nei, eg trur dei er sur på meg..

..for kvar gong eg treff 

på dei så snur dei seg vekk 

eller ser ned.

 

Men eg har ikkje gjort dei 

«nåkke», trur eg?

 

Då går du og ringer til dei, og 

spør dei «ka de e for nåkke,»

sa ho Svanhild, mor til ho Hilde.

 

Ja, eg skal ringe til dei, 

sa ho Hilde, søstera til 

han Jøran, 

men eg skal berre 

ha meg ein røyk først. 

 

«Ingen røyk uten ild», er ikkje 

det noko som heiter, 

tenkte ho Svanhild når ho 

rydda av middagsbordet.

 

Er det rart det er krig i verda..., 

sa alltid far min, han Sven Nils, 

kvar gong nokon krangla 

eller vart uvener.

 

«Ka e du sur for då, 

har e gjort de nåkke kanskje?»

«Nei, e e bare sur for at ålsunn tapte igår.»

 

Åh,... ikkje verre!

 

Då vert du vel sur i morgon også,

for i dag skal Brann spele...,

...og så vert du vel dobbelt så sur 

på mandag..

... for både Everton og Aafk 

skal spele på søndag.

 

Er det rart det er krig i verda...tenkte eg

...og alt hadde kanskje vore 

mykje betre om det ikkje hadde vore for  

«dinna stygge» fotballen.

 

«Issa, du må slutte med dinna 

stygge fotballen,» 

sa ho mormor ofte til meg, 

når det gjekk 

for mykje i ball.

 

Ho hadde nok rett ho mormor, 

ho Gina Haugen, ...  i at det er 

mykje som er meir viktig enn 

«dinna stygge» fotballen.

 

Stabekk 20.mai 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Den dagen

 

Den dagen

 

Finn Kalvik har prøvd i mange år 

å finne seg «sjæl» med sangen 

«Prøver å finne meg sjæl».

 

Om Finn Kalvik har funnet 

seg «sjæl» så var det nok 

gjennom hjertet til sin sjel, 

for det er i sjelen svarene på

hvem du virkelig er ligger.

 

Den dagen du åpner 

hjertet ditt blir det mer

plass til å dele.

 

Den dagen du deler 

gir du mer slipp på ditt ego.

 

Den dagen du gir mer slipp på 

ditt ego oppdager du at 

du er mer enn kjøtt og blod.

 

Den dagen du oppdager at 

du er mer enn kjøtt og blod 

har du åpnet opp 

hjertet ditt.

 

Den dagen du åpner opp hjertet 

ditt får du tilgang til ditt 

indre og din sjel.

 

Den dagen du lytter innover 

er den dagen du finner 

deg «sjæl».

 

Den dagen du finner deg «sjæl» 

er du ikke opptatt av 

hva andre mener om deg.

 

Den dagen du finner deg 

«sjæl» finner du sannheten 

om deg selv. 

 

Den dagen du finner deg selv 

finner du den beste utgaven 

av deg selv.

 

Den dagen du er den 

beste utgaven av deg selv

gir du av 

din raushet.

 

Den dagen du gir av 

din raushet  

er du der for noen

som trenger deg.

 

Stabekk 12.mai 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Alt som er

 

 

Alt som er

 

«All you need is love» 

song Beatlesane frå Liverpool.

«Love is all you need.»

Beatlesane har mange 

songar om kjærleik.

 

Kjærleik er den følelsen som 

alle andre følelser har 

sitt utspring frå.

 

«Du kan leve lenge 

på luft og kjærlighet» 

er eit uttrykk som blir 

brukt ofte.

 

Kjærleiken har mange former.

Kjærleiken har mange språk.

Kjærleik er å elske og å vere glad i.

 

Eg elskar deg! 

I love you!

Je t´aime!

Ich liebe dich!

Te quiero!

Ti voglio bene!

Eu te amo!

 

Kjærleik er den gode kjensla 

du har i hjartet ditt. 

Kjærleik er å vise at du bryr deg

Kjærleik er å gi av seg sjølv

 

Kjærleik er å gi av noko du 

har djupt inne i deg.

Kjærleik har du til klubben din.

Kjærleik har du til plassen 

du har vakse opp.

 

Kjærleik har du til dei unike 

og eineståande borna dine.

Kjærleik har du til dei glade

barnebarna dine.

Kjærleik har du til 

ei mor og ein far som fekk 

deg fram i livet.

 

Kjærleik har du til ein 

bestefar og ei bestemor 

som hadde tid til deg.

Kjærleik har du til 

den flotte kjærasten din.

 

Ja, kjærleik er alt som er, 

så gløym ikkje kjærleiken 

til deg sjølv.

 

Stabekk 6.mai 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Ekspertkommentatoren

 

Ekspertkommentatoren

 

Ekspertkommentator, sjølv om du er ekspert 

så treng du ikkje å seie oppatt det vi nettopp 

har sett med eigne auge, .....

...for så å avslutte med ... «BRA FOTBALL.»

 

Ekspertkommentator ...det er TV, ikkje radio, 

så vi har alle sett det, men no ... 

...på han igjen med «å lire av deg» 

heile situasjonen på nytt ...

for så denne gongen å avslutte 

med... «FIN FOTBALL.»

 

Ekspertkommentator, det er mange år sidan 

dei først sendte kampen på radio, 

og så fekk vi seinare på kvelden sjå kampen 

i opptak på TV.. 

Dette var mange år før du 

kom på bana som ekspertkommentator.

«FLOTT FOTBALL» avslutta du pratinga med 

denne gongen.

Ja,  det er greit å variere litt.

 

Når Bjørge Lillelien kommenterte kampen på radio, 

og vi såg den seinare på TV, lurte vi ofte på om det 

var den same kampen... 

«GLIMRENDE FOTBALL». 

Å der var du igjen, ekspertkommentator.

 

«STRÅLENDE FOTBALL» Ja,.... vi har nettopp sett det. 

Der har vi visstnok ein VAR-situasjon. 

Målet vert annulert på grunn av ein armhole-offside... 

«GLITRENDE FOTBALL» var det i alle fall,

 ja ..du såg det vel.......du som har fjernsyn.

 

Det er berre Trond Kirkvaag som har fått til at 

keeper redda straffeskåringa på reprisen.

Den hadde nok VAR fått problem 

å finne ei løysing på... 

«FANTASTISK KEEPER», avslutta 

ekspertkommentatoren.

 

Stabekk 3.mai 2021

Bernt-Åge Grimstad 

 

 

Hunden min

 

 

Hunden min

 

«Er det din hund?»

Det var da et dumt spørsmål 

tenkte han med det samme 

ordene forlot munnen....

....for er det ikke merkelig 

hvor ofte hunde-eieren 

ligner på hunden sin?

 

«Å så søt han er!!» 

føyde han til etter å ha fått 

et lite nikk og et stort smil 

tilbake fra hunde-eieren.

 

Hunde-eieren plukket opp 

den svarte plastposen med  

hunden sine etterlatenskaper, 

så gikk de videre hver til sitt 

på sin luftetur, hun med hund 

og han uten hund.

 

Stabekk 28.april 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Godt med ein røyk

 

Godt med ein røyk

 

«No skal det bli godt med ein røyk», 

tenkte ho når ho var på veg til heisa.

Ho trykte på knappen til første etasje, 

og nedover bar det.

 

Vel ute tok ho fram tobakkspungen, 

drog ut eit Rizzla sigarettpapir og 

fordelte tobakken frå Eventyrblandinga 

jamt utover i papiret.

Ho tok eit par raske slikk på 

sigarettpapiret og vipps så var 

rullingsen plassert i munnen. 

 

Dette hadde ho nok gjort utallige 

gonger før.. såg det ut som.

Ho tente på og drog inn 

eit djupt magadrag.

 

Det var kaldt ute, og gufsen frå vinden 

gjorde det riktig ufyseleg...., 

...men ka gjorde vel det.

 

Det er få som er blitt sendt ut i kulda 

og mobba så mykje som røykjarane, 

tenker eg kvar gong eg ser dei stå der 

hutrande med ein røyk i munnen 

og tripper for å halde varmen.

 

Når vi ser kor røykjarane må 

lide ute i kulda for å få seg 

nokre etterlengta drag av ein deilig 

røyk, då tenker nok mange:

«Ja, det må vere godt med ein røyk.»

 

Stabekk 29.april 2021

Bernt-Åge Grimstad 

 

 

Årets sjølmål

 

 

Årets sjølmål

 

«Du veit ikkje kva du snakkar om», 

sa Liv Signe Navarsete for nokre år sidan.

Dei veit heller ikkje kva dei snakkar om 

dei som ville ta fotballen frå oss.

 

Dei som trudde at fotball berre handlar 

om pengar og makt ville starte ein superliga.

Dei som ikkje visste at fotball er for alle 

og at fotball er glede, følelsar og lidenskap.

 

Dei som ikkje visste at fotball er 

ekte kjærleik til spelet og klubben du elskar, 

dei ville starte ein lukka superliga der berre 

nokre få ekslusive klubbar fekk vere med. 

 

Dei visste ikkje at fotball er for alle 

og at fotball er eit lagspel.

Dei visste ikkje at fotball er for både 

fattige og rike klubbar.

 

Dei visste ikkje at fotballen har sjel 

og at alle som elskar fotball har 

ein del av denne sjela i hjartet sitt.

 

Dei visste ikkje at fotball er håpet om.. , 

...håpet om at....ein dag så skal laget mitt 

vinne mot dei store laga.

 

Det heiter mitt lag, men det er alle sin ball. 

Når nokon kyniske folk med pengemakt 

vil tappe lufta ut av ballen vår, 

då seier vi ifrå alle som ein,  

alle vi som har hjartet vårt i fotballen.

 

«Football is for the fans», sa Leeds-spelaren 

Patrick Bamford etter kampen mot Liverpool.

 

Det visste dei ikkje, dei som trudde at fotball 

berre var pengar og makt, 

og som skåra «årets sjølmål»

.....men no veit dei det.

 

Det er ny luft i ballen. 

Fotball er framleis for alle.

 

Det er ei sterk kraft og mykje energi som 

vert frigjort når mange nok brenn for noko 

og «kobler» på hjartet sitt samstundes. 

 

Det er kanskje noko å tenke på...

... for det er mykje vi kan få til 

på denne planeten om vi er mange nok

som «kobler» på hjartet vårt samstundes.

 

Ja, tenk på det..... 

 

Stabekk 21.april 2021

Bernt-Åge Grimstad 

 

Værmelding 

 

 

 

Folk skaper klær

 

Folk skaper klær

 

(eller klede som det framleis 

heiter på nynorsk)

 

«E har ikkje nåkke å ha på me», 

tenkte ho når ho no snart skulle ut 

for å møte verda att.

Ho hadde gløymt at skapet var 

fullt av fine klede.

 

Fine klede som ho ikkje 

hadde brukt sidan 

12.mars i 2020.

 

Klede som berre hadde hengt der 

og venta på å få dekke den 

flotte kroppen hennar.

 

Flotte klede som hang i skapet og 

venta på betre tider.

Flotte klede hadde blitt utkonkurrert 

av ei «slita» joggebukse, 

ullraggar og ein nuppete 

collegegenser.

 

«Klær skaper folk», heiter det.

«Folk skaper klær» av stemninga dei er i, 

er ein annen måte å sjå det på.

For...Heimekontor er ikkje akkurat 

ein plass der du viser deg fram.

 

Ho spratt opp frå den harde stolen 

på heimekontoret, og opna 

skyvedøra til det store klesskapet, 

og fann fram nokre av 

dei lekre plagga som ho 

hadde gløymt at ho hadde.

 

No var ho klar for mannekengoppvisning. 

Framfor den store spegelen i gangen 

prøvde ho plagg etter plagg.

Ho flytta hovudet fram og attende, 

og opp og ned, frå side til side

slik at ho kunne 

granske seg sjølv 

frå alle vinklar og kantar.

 

Riktig vakker var ho der ho stod 

i den eine «smekre kolleksjonen» 

etter den andre.

 

«Here I come», sa ho nøgd 

der ho trippa rundt lett på tå.

 

No kunne berre heile landet...

...opne opp att

...og resten av verda for den del,  

tenkte ho medan ho sirlig 

hang alt på plass i skapet, 

trekte på seg dei blå 

raggsokkane og

den slitne joggebuksa.

 

Der titta også hovudet 

og begge hendene fram gjennom 

den nuppete collegegenseren.

 

Ho tasta inn passordet på 

PC-en og var klar

for neste møte i Teams

 

Ellingsøy 14.april 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

Mine og dine

 

 

 

Mine og dine

 

Alle vil ha fred.

Alle vil ha fridom.

 

Kvifor er det då krig?

Kvifor vert då så mange 

fengsla, torturert 

og drepne?

 

Alle syter for sine, 

men kven er dine 

og kven er mine?

 

Er det på grunn av 

mine og dine at 

det framleis er krig?

 

Er det på grunn av mine 

og dine at

så mange vert fengsla, 

torturert og drepne?

 

Dei var ikkje mine, 

dei var dine.

Eg kjempar for mine og 

du kjempar for dine.

 

Det eg og mine trur på

er rett.

Det du og dine trur på

er feil.

 

Den dagen dine 

også blir mine, 

og mine 

også blir dine, 

då får alle rett.

 

Vi heiter det då 

om både mine og dine.

 

Alle er mine. 

Alle er dine.

 

Ellingsøy 8.april 2021

Bernt-Åge Grimstad.

 

Påskeføre

 

Påskeføre

 

T 20318 er på vei til Ørskogfjellet, treskiene er vel plassert 

i skigrinda på taket av Opelen, en Opel Olympia Record 

er vel kanskje den heilt riktige betegnelsen på bilen vår.

 

Det går sakte inn over Brusdalen

for det er mange som har tenkt å nyte 

påskesola denne første påskedag for noen år siden,

og  påskemorgen slukker jo sorgen 

til evig tid til og med. 

 

Det kan virke som evig tid bare i dag også, 

for når det er teleløysing og telehiv på dei velbrukte grusvegane,

er det tett i tett med biler, så det tar si tid å komme

fram til Ørskogfjellet. 

Langt der fremme kjører en blå Ford Anglia, «det er sikkert 

han Arne», sier han pappa, 

i det han må svinge unna en stor dump 

som telehivet har laga.

 

Når vi er kommet nesten inn til 

Sjøholt høre e ho mamma si. «No e vi snart framme

så no må dåkke begynne å smøre dåkke inn med nivea»

Ho mamma leita frem den runde blå

niveaeska og tar av lokket. 

Ho sender boksa med Nivea bak til meg 

og e letta litt på sølvpapiret og stikke peikefingeren 

min nedi og tar en klatt med Nivea på fingeren. 

 

E tar en lang strek på tvers i panna, e tar en strek nedover

hvert kinn og en bortover haka,

før e til slutt tar en liten prikk på nesetippen.

E smører all den feite niveakremen godt utover 

slik at heile fjeset mitt skinner av Nivea. 

 

Det var ikkje snakk om nåkke faktor 15 eller 20 på den tida,

men om det hadde vært det så hadde vi selvsagt brukt 

faktor då også.

 

Jippi, no er vi endelig framme på Ørskogfjellet og får parkert 

langs veien inntil den store brøytekanten, 

som minst må være tre meter høy.

 

Han pappa har allerede tatt skiene våre av taket, 

så no er vi klar for ny smørning, no er det skismørninga sin tur. 

Treskiene var ferdig impregnert i går

og lukten av tjære er ikkje til å ta feil av,

når e stikke nesen min heilt inntil skiene mine.

 

«I dag tror e vi skal smøre med Østbys klistervoks» 

sier han pappa, for den skal være bra på slikt påskeføre.

Han tar opp ei heilt ny gulbrun boks med skismørning

som han hadde kjøpt nokken daga før påske med

han onkel Karsten på Haugen & Co.

 

Nei, det var ikkje glassfiberski på denne tida, glassfiberski 

eller plastski var ikkje oppfunnet enda, 

men hadde dei vært det så hadde vi selvsagt brukt det, 

aller helst hadde vi då sikkert brukt smørefrie ski 

eller felleski på et slikt påskeføre som det var idag. 

 

Du må huske på at det fortsatt er mange år til

Magne Myrmo blei siste verdensmester på treski.

 

Nei vi fikk spenne på oss treskiene med

kandaharbindingane,

så e stikke lauperskoa inn i bindingen,  

festa stroppa bak på skoen og 

bøyer meg ned for å låse fast skoene til skia, 

då er det bare å stikke hendene inn i reima 

på skistavene av bambus, og vipps så var e klar til å 

gå innover med dei flotte Åsnes turskia mine

med hikkory-kanta.

 

Han pappa hadde no tatt på seg ryggsekken

og då bar det i vei. 

For no skulle vi gå et godt stykke til vi fant 

oss en fin plass i en solvegg.

Der skulle vi lage et lite hopp og så 

skulle vi drikke kakao og spise matpakken vår.

 

«Der er en fin plass.» sa ho mamma, og «her er også en 

fin bakke som E og han pappa kan lage et hopp i.», 

sa e med ei forventningsfull stemme.

 

Tidligere på vinteren hadde han pappa og e vært på

hopprenn i Løklibakken på Ørskogfjellet, der hadde

vi sett på alle som hoppa før han Wirkola. 

Ja e vet at det bruker mest å handle om dei som 

hoppa etter Wirkola, men han Engan 

og dei andre som hoppa før han Wirkola 

hoppa i Løklibakken den søndagen vi var der.

 

Dei hoppa uten hjelm, og før dei satt utfor satt dei

topplua fint på seg, kom i full fart ned tilrennet

og ut fra hoppkanten bar det med samla ski

og dei landa fint med telemarknedslag.

 

«At dei tørr», sa han pappa den gangen vi sto der i 

Løklibakken,  når dei kom susende over haudet på oss. 

«E skulle heller ha boksa mot verdensmesteren 

i boksing enn å hoppa her», huska e at han sa.

 

Den fine skituren er over og med trøtte bein og mye sol, 

var det vanskelig å holde seg våken i bilen hjem.

E våkna ikkje før e blei lagt på divanen hjemme i stua 

på Hessa, når e ser ho mamma knytta opp

lauperskona  mine,  og trakk dei og

den våte strekkbuska av meg. 

 

En lang og minnerik dag var over.

Ja ja..., tenkte e der eg låg, 

jul er det bare en gang i året 

og påske er det hvert år... 

...For det hadde e sikkert hørt 

nokken voksne si en gang.

 

Ellingsøy 3.april 2021

Bernt-Åge Grimstad

   

 

Å miste motet

 

Å miste motet

 

Det ligg eit tungsinn over landet, 

skal ikkje dette no snart ta slutt?

«Jeg har helt mistet motet», 

sa hun, den fine Frogner-fruen i det 

hun rettet på hatten og trakk sirlig

på seg de lekre skinnhanskene.

 

«Ja, ditte e heilt fole, no orka kje e mere», 

sa ein oppgitt mobilsnakkande Ålesundar 

i forbifarta på Hellebroa.

 

«Eg vert, både motlaus og moalaus», 

sa Vigringen og rista på haudet 

når han såg den tomme Flybussen nok ein gong

trille ut fra terminalbygget på Ålesund Lufthavn.

 

«Gå mann, no må dei gje seg, fortsette det slik 

så står ikkje verda til påske», sa tjuagutten 

når han gjekk over Fisketorget.

 

Ja dei snakka sjølvsagt om Korona alle som ein.

 

 «Mot i brystet, vett i pannen, stål i ben og armer» 

heiter det i songen til gymnastikklærer 

Johan Nicolaisen.

 

Lite visste vel Johan Nicolaisen den gongen når 

han på slutten av 1890-tallet skreiv både 

tekst og melodi til «Gymnastikkmarsj»,

at motet i brystet skulle bli satt skikkelig 

på prøve, av eit virus som ikkje ville slippe taket.

 

Det er ikkje berre motet i brystet, men vetet

i panna er blitt innestengt, og stål i bein og arma 

har snart vorte til lett metall.

 

«Jag är förtvivlad, jag har tappat modet, 

jag har tappat sugen», sa 

sjuksköterskan från Uddevalla. 

«Fast, vi måste ta hand om varandra 

och bjuda på, eller hur?»

 

« Ja... ja... tage vare på hinanden og være sig 

sit ansvar bevidst», sa Vognmand Larsen

frå Kongens glade København, som byen 

vart omtala som i «hine hårde dage» 

 

«Jeg tenker på dere»,

sa Kongen vår i si påskehelsing,

«og jeg håper at alle kan finne 

små gleder i ting man kan gjøre».

 

«Siste ord er aldri sagt», seier ho Linda Eide, 

men då hadde ikkje han Gunnstein Akselberg 

noko meir han skulle sei den laurdagskvelden.

 

«Ingenting er så gale at det ikkje er godt for nåke», 

sa ho Hildur og rista på haudet.

Kven ho Hildur er? Nei, det veit no ikkje eg, 

men «det har i alle fall ikkje noko med Fjellstua å gjer»,

som vi seier i Ålesund.

 

Fyll opp påske-egget, og la eit godt

minne leite fram smilet i deg, for så lenge du

ikkje mister deg sjølv, er det framleis håp.

 

Stabekk 27.mars 2021

Bernt-Åge Grimstad 

 

Ta vare på deg sjølv og kvarandre.Glad Påsk og God Påske alle som ein!

 

Litt perspektiv på livet

 

 

Litt perspektiv på livet

 

Å leve er å kjenne skilnaden

på varmt og kaldt

Å leve er å oppdage skilnaden

på høgt og lavt

 

Å leve er å sjå forskjellen på lite og stort, 

og at stort kan bli lite når noko 

er enda større.

 

Å leve er å kjenne på sorg 

Å leve er å kjenne på glede

 

Å leve er å gi kjærleik, og få følelsen av 

å bli fylt med endå meir kjærleik

 

Å sjå på livet med ulikt perspektiv 

gjer at di sanning 

ikkje alltid blir mi sanning, 

og at mi sanning

ikkje alltid blir di sanning

 

Dersom du ser på livet med

eit ego-perspektiv 

er det berre ei sanning, di sanning 

for den er alltid den beste for deg. 

 

Når du ser på livet med

eit ope perspektiv, 

ser du at alt henger saman

og at berre 

lyset kan vinne over mørket

 

Når du ser på livet med

eit ope perspektiv 

forstår du at alle er like verdifull 

og at kjærleiken er alt som er.

 

Å leve er å kunne sjå seg sjølv 

nyte livet her og no, og kjenne på 

alt som livet gir,  det å få vere 

ein del av alt som er.  

 

Stabekk 20.mars 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

Å legge seg flat

 

 

Å legge seg flat

 

Å legge seg flat er blitt 

eit vanleg uttrykk no.

 

«Det er berre å legge seg flat.»

«Eg legg meg langflat», 

seier dei, alle som har gjort 

noko dei ikkje burde gjere.

 

Å legge seg flat er blitt den nye måten 

for «å skrifte for syndene sine».

No ligg dei der, på rekke og rad, 

langflate alle som ein.

 

Det er langt frå ord til handling, 

seier vi ofte om lovnadane 

til politikarane.

 

Slik er det også når dei seier 

at dei legg seg flat...

....Gå frå ord til handling, 

vi vil sjå at du legg deg langflat.

 

Stabekk 19.mars 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

Tankefull

 

 

Tankefull

 

Å være tankefull er ikke det samme 

som å være full av tanker?

 

Å være tankefull kan være å tenke

på noen helt spesiell, 

å drømme seg helt bort 

hver gang du tenker på 

denne personen.

 

Å være tankefull kan være 

å drømme om 

det store målet i livet ditt.

 

Å være tankefull kan være 

å se deg selv stå der som 

fremtidens deg den dagen 

du har nådd målet ditt.

 

Ja,  for det du drømmer om 

i tankene dine kan du 

skape når du lar tankene 

og følelsene dine 

bli til ord og handling.

 

Jeg tenkte bare jeg ville

si det til deg, tankefull som 

jeg er, ....for alt vi skaper 

starter med en tanke.

 

Stabekk 13.mars 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

E vil

 

E vil

 

E vil tilbake til....

nei, e vil ikkje slik tilbake til,

men e vil oppleve igjen

stemninga på eit fullsatt

Colorline Stadion.

 

Det er det e vil oppleve 

på nytt og på nytt,  i 2021, 

i 2022 og i 2023,  den elektriske 

stemninga og spenninga.

 

E vil oppleve gledesbrøla 

når Aafk scora mange mål 

når Aafk scora fine mål.

Ja, når Aafk scora og vinne.

 

E vil oppleve spenninga i kroppen 

når det fremdeles er 1-1 

og heile stadion jubla ellevilt,  

når nettet bak bortekeeperen løfta seg 

og vi vinne 2-1 tre minutt på overtid.

 

E vil høre en Aa fra den eine 

svingen gå over til ein F fra den 

eine langsida og ende med ein K 

på motsatt side  - Aa -F -K

Aa – F — K   Aa – F – K

 

E vil kjenne sitringa i kroppen 

tidlig på kampdagen

E vil sjå ein tangofarga by 

ein laurdag i september.

 

E vil sjå eit tog av glade 

Sunnmøringar syngande på

Aafk-sangar heile vegen fra 

Torget og inn til Colorline.

 

E vil sjå 10723 stå med Aafk-skjerfet 

over hodet og synge hymnen av full hals,  

og kjenne på gåsehuda,

kjenne at håra på armane reise seg, 

kjenne kor hjertet mitt bankar for Aafk 

og kjenne kor hjertevarmen 

strømmer ut i heile kroppen. 

 

E vil kjenne på klumpen i halsen når 

e tørka ei tåre som er på veg 

nedover kinnet 

Ei gledeståre for mitt lag AaFK 

 

Stabekk 11.mars 2021

Bernt-Åge Grimstad

Overkvalifisert

 

Overkvalifisert

 

Overkvalifisert er eit merkeleg ord.

Han fekk ikkje jobben, han var overkvalifisert.

 

Er det mulig å bli for god til noko?

Når veit du sjølv at du er for god til noko?

 

Eg har alltid sett for meg at det er bra når

du er flink til noko, men du kan altså bli for flink?

 

Når Petter Nordtug sa barneskirenn etter at

han hadde utklassa konkurrentane sine,

var han då overkvalifisert?

 

Når Erling Braut Håland og Lionel Andrés

Messi Cuccittini herjar med spelarane på

motstanderlaget, er dei då overkvalifisert?

 

Du er så god no at du ikkje får gå fleire løp,

dei seier ikkje det til Therese Johaug

når ho vinn sitt tiande strake renn.

 

Erling Braut Håland no er du blitt så god at du 

må stå over dei fem neste kampane.

 

«Det er typisk norsk å være god»,  sa

Gro Harlem Brundtland i sin nyttårstale

1.januar 1992.

 

Men Gro sa ikkje; «Du må passe på

så du ikke blir for god,  du vet vi vil ikke ha

noen som er overkvalifisert.»

 

Ein lege vart statsminister, ein skodespelar

vart president, så ikkje ver redd om du blir

stempla som overkvalifisert.

 

For «There is hope in a hanging snore»,   

sa ein kjent fotball-trenar.  

 

Nil satis nisi optimum,

berre det beste er godt nok,

står det i logoen til Everton.

 

Det er framleis lov å bli best,

om det er det du vil då.

 

Men er du den beste utgåva av deg sjølv, 

då er du alltid bra nok.

 

Stabekk 26.februar 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

Sulamannen 

 

Sulamannen

 

Kvar vinter kjem han, Sulamannen.

Det er ingen som veit meir om Hessa 

enn Sulamannen.

Men det er kanskje ikkje så mange som 

veit så mykje om han?

 

Det vi veit er.... at like sikkert 

som det første snøfallet,  

så kjem han tilbake og tittar bort på Hessa 

frå den same plassen sin i Sulafjellet.

 

Men kvar er Sulamannen om sommaren?

Kanskje gjøymer han seg inne 

i Sulafjellet til neste vinter?

 

Nei, det trur ikkje eg...

Eg trur at om sommaren 

då vandrar han rundt på Hessa 

som ein smelta usynleg snømann,  

for han vil jo sjå nærare på den vakre 

Hessøya og dei kjekke folka som bur der.

 

Så har du ei kjensle av 

at det om sommaren er nokon der, 

men du ser ingen, då er det kanskje 

Sulamannen som vil hilse på deg. 

 

Sulamannen veit alt om 

alle Hessingar, men det er ingen fare,

Sulamannen held på løyndommen sin

om Hessingane for seg sjølv.

 

Nei, Sulamannen er ingen «sladrehank», 

han berre observerer og nyt den flotte 

utsikta frå Sulafjellet over til 

den vakre øya Hessa der dei glade 

og hjartevarme Hessingane bur.  

 

Ja, det er nok Hessingane sin hjartevarme 

som smelter Sulamannen kvar einaste vår.

 

Stabekk 19.februar 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

 

 

Det e kje nåkke som står på

 

Korleis er det med deg?

«Det e kje nåkke som står på»

sa dei før i tida i Ålesund

når dei hadde det bra.

 

Når ein fiskar fekk spørsmålet om korleis

fisket gjekk, då drog han litt på det.....

«...  JAU..., det kunne ha vore betre...»

Då forstod alle at i år er

Borgundfjord-fisket heilt topp.

 

Korleis har du det då?

Synest du det er tungt å gå der heime

og vente på ein normal kvardag?

Gleder du deg til å få to stikk i arma,

slik at du kan styre livet ditt sjølv, 

utan statsminister og helseminister si

innblanding?

 

Vi har hatt ein lang «time-out» no,

borte frå den vanlege kvardagen,

borte frå ferie og reiser til utlandet,

borte frå kultur og idrett.

Ja, kort sagt, borte frå det aller meste.

 

Ja, alt står på vent no,

til alle har fått sine to stikk i arma. 

Ein gong tidleg på sommaren kan vi...då..

....Ver så snill!!!...

få tilbake det normale sosiale livet vårt?

 

Men kva brukar du tida på no då?

Kanskje du har blitt meir kjent med deg sjølv?

Kanskje du har lært noko nytt... om livet

...og om deg sjølv?

Kanskje tenker du at..

det likevel er mykje å vere takksam for?

 

På ein fin kald solskinnsdag, 

har du fyrt opp i vedomnen.... 

...etter ein skitur, du sit der i godstolen 

med ei god bok og «slurpar» i deg 

ein varm kopp kakao med krem.

 

Hmm.. seier du til deg sjølv 

når du tar bort kremen du har fått på nasen...

«Det e kje nåkke som står på.»

 

Stabekk 11.februar 2021

Bernt-Åge Grimstad

Ein hyllest til Hessa 

«Ho mormor å E"

 

Ein hyllest til Hessa

 

Ingen andre byar enn Ålesund og Rio 

kan skryte av å ha ein Sukkertopp.

«Frå Sukkertoppen kan du sjå 15 kyrkjer»,

sa far min, han Sven Nils.

 

Når du sit på Sukkertoppen og trekk inn 

den friske lufta i strålande solskinn...

...ja då får du ei kjensle av at du har 

nådd toppen i livet.

 

Når du lar tankane strøyme på 

der du sit...

... tenker du...

...vakrare plass finst ikkje.

 

«Når Ålesund brente i 1904 

lyste himmelen opp i en oransj farge»,

sa ho mormor, ho Gina Haugen, 

når ho fortalte meg om natta då Ålesund brann.

 

«Kanskje det e derfor ålsunn har oransje drakte då», 

sa eg til ho mormor. 

Ho Mormor var 13 år,  då ho satt på Martehaugen, 

og såg at heile Ålesund forsvann i flammane.

   

Når du står på toppen av Hessaskaret ein vinterkveld,

og ser den vakre byen lyse opp i mørket;

Då kan du sei høgt til deg sjølv;

«Ålesund er aller finast frå Hessa.»

 

Ein Hessing gløymer aldri kor du kjem i frå,

same kor du er i verda,

så ligg det lagra i hjartet, 

alle dei gode minna frå Hessa.

                                   

Stabekk 29.januar 2021

Bernt-Åge Grimstad

Ein Hessing med mange gode minner frå Hessa 

Kven er du?

 

Kven er du?

 

Kven er du då?

Eg veit ikkje heilt.

Nei,  eg veit ikkje heilt.

 

Nokre gonger er eg 

ein eg ikkje kjenner.

Andre gonger er eg 

den eg kjenner best.

 

Når eg er den eg kjenner best,

har eg det godt i hjartet mitt.

Når eg er den eg ikkje kjenner,

vert eg rastlaus og har uro i meg.

 

Nokre gonger vil eg vere 

ein influencar og kjendis,

eg vil vere rik med mange «Likes»,

eg vil vere den som alle ser opp til.

 

Men det er nok ikkje meg.

Eg er berre ei enkel sjel.

Ei enkel sjel i ein gut frå Hessa.

Det er det eg er, og det er eg stolt av.  

 

Stabekk 21.januar 2021

Bernt-Åge Grimstad   

 

 

Ei enkel sjel og den stolte guten frå Hessa 

Guten og sydama

 

Guten og sydama

 

Det var Sunnmørsmesse i Ålebyen.

Når det var Sunnmørsmesse,

samla det seg mykje folk 

både frå by og land. 

 

Det er alltid kald nordavind i Ålesund 

når det er messe og tivoli i byen.

Guten hadde også vore på messa,

laurdagen, på den aller kaldaste dagen.

 

Om kvelden tok han seg ein tur på Keiseren.

«Det er sikkert mykje liv på Keiseren i kveld og....

....kanskje treff eg ei kjekke jente her.»

Tenkte han medan han for opp trappa til Keiseren.

 

Vel oppe vart han ønskt velkomen i døra

av «Han Ellingsen sjøl».

Det var mykje folk på Keiseren den kvelden.

 

Mellom anna satt ho der, 

«Sydama», frå ei bygd i Nordfjord.

Ho hadde fått frosten i seg på «Messe Standen»,

sjølv om ho hadde jobba på heile dagen.

 

«Sydama» spratt opp ...når guten 

seinare på kvelden baud opp til dans. 

Ho fekk fort varmen i seg, 

der ho svinga seg på dansegolvet. 

 

Når tonane frå den siste dansen fylte lokalet, 

ein skikkeleg klinelåt...

«Love Hurts» av Nazareth,

var dei framleis på dansegolvet,

tett inntil kvarandre, guten og «Sydama».

 

Dei hadde funne tonen...,

og det endte med at ho blei med han heim.

 

Vel framme tok ho av seg..

..den flotte kvite syntetiske ytterjakka, 

og la den fint på ein skinnpuff i kjellarstova.

 

Han ville skape litt romantisk stemning 

og tente på eit stearinlys i lysestaken på veggen 

rett over der ho hadde lagt frå seg jakka si.

 

Dei sette seg i sofaen og var allereie tett omslynga 

då han oppdaga at jakka hennar sto i full fyr!

Den lange veiken frå stearinlyset hadde delt seg 

med det fatale resultatet at den lause veikdelen 

landa på jakka hennar.

 

Han fekk tatt knekken på flammane,

og restane av jakka bar han ut i det fri.

 

Kva no?

Han ville jo erstatte jakka hennar?

 

Hadde det vore Vipps på den tida, 

då hadde jo han vippsa pengar til ho

slik at ho fekk kjøpt seg ei ny jakke?

 

Ikkje var det mobilbank heller,

men det var jo ingen vits, 

for ingen hadde jo mobil på den tida.

Så kvifor finne opp mobilbank 

når ingen hadde mobiltelefon.

Det blir jo heilt feil...??

 

Ikkje ville han ta det på forsikringa heller...

....nei det ville bli for mykje styr.

Korleis skulle han legge fram for Gjensidige 

kva som hadde skjedd? 

Nei, det var i alle fall heilt uaktuelt.

 

Løysinga vart at han skreiv ut ein sjekk.

Og slik vart det ny jakke på ho, 

«Sydama» frå ei bygd i Nordfjord.

 

Jaja, tenkte guten....

Jenta var fin ho....

....og det vart jo ein minnerik kveld.

 

Kanskje minnest ho også denne kvelden...

...med eit lurt smil om munnen?

«Sydama» frå ei bygd i Nordfjord.

 

Kvelden då eg vart så «tent» på ein gut 

frå Ålesund at eg følgde han heim.

Den kvelden då jakka mi tok fyr...

..minnes ho og ler litt for seg sjølv,

«Sydama» frå ei bygd i Nordfjord.

 

Stabekk 12.januar 2021

Bernt-Åge Grimstad

 

Ja slik gikk det med Guten og Sydama på den tida da

det var Sunnmørsmesse i Skutvika i Ålesund.

Å nyte dagen

 

 

Å nyte dagen

 

Å nyte dagen det er å finne roa i meg sjølv

Å nyte dagen det er å observere

dei små tinga rundt meg

 

Når eg vil nyte dagen går eg inn i meg sjølv, 

og lyttar til mi indre stemme, min intuisjon

Å nyte dagen er å kjenne etter kor godt eg har det..

...inne i meg

 

Når eg har det godt inne i meg

stråler eg ut glede og takksemd 

Når eg smiler til meg sjølv, nyter eg dagen min

 

Når eg smiler og er glad, har eg ein fin dag

Når eg er nøgd med meg sjøl smiler eg mykje

 

Smil mykje.....ver nøgd med deg sjølv 

Nyt dagen.

 

Bernt-Åge Grimstad

8.januar 2021

 

 

 

 

 Forbanna Virus

 

Forbanna Virus

 

Når dette er over 

 

Skal eg ligge på ei solseng i eit sydenland 

Innsmurt med Nivea faktor 15 eller 20

 

I høgrehanda har eg ei stor doggfrisk krus med

velsmakande øl...Og nyter livet

 

Når dette er over

 

Skal eg ta T-bane og buss i rushtida

...Utan munnbind

 

Når dette er over

 

Skal eg setje meg i baren på èin brun pøbb og nyte

...Èin gammal dansk og ei øl 0,6

 

Når dette er over

 

Skal eg gå på fotballkamp 

...kvar dag om eg vil

 

Når dette er over

 

Skal eg reise til LIverpool

...Og sjå Everton på Goodison Park

 

Når dette er over

 

Skal eg ta rundt og klemme, både vel og lenge

....Alle som eg har sakna å halde rundt

 

Når dette er over

 

Skal eg kline mykje

...Dersom ho vil då

 

Men det er ikkje over..

 

Eg er så glad og takksam for

...Alle som viser at dei er glad i meg.

 

Men det er ikkje over...

 

Eg er så glad og takksam for 

....At eg bur i eit så flott land

 

Med èin velferdsstat og eit helsevesen for alle

 

Men det er ikkje over...

 

Eg er så glad og takksam for 

....At eg har reint drikkevatn frå springen

i både heim og hytte 

 

...Og at det knitrar frå vedomnen når den lune

varmen spreier seg i rommet

 

Det vil nok gå over èin dag

 

....Forbanna virus

            

                                                   

Bernt-Åge Grimstad

3.november 2020

 

Trollet i treet

 

Trollet i treet

 

Eg er trollet som bur i treet.

 

Det er berre litt av hovudet mitt 

som stikk fram no.

 

Eg har grøn mose til hår og skjegg,

resten av meg er inne i treet.

 

Du har kanskje ikkje møtt eit troll før?

Du kan komme til Åleby og helse på meg?

 

Går du opp den bratte gangvegen frå Gangstøvika -

mest heilt i byrjinga av vegen til Fjellstua -

der finn du meg - i treet mitt.

 

Du trur vel ikkje at eg er fake news vel?

Du trur vel ikkje at eg er eit Nettroll som vil lure deg?

Nei fake news og konspirasjonsteoriar er

ikkje noko eg driv med.

Det er dei største trolla som driv med slike løgner.

 

Det er nettrolla og løgnfabrikkane som verkeleg

er trollete.

 

Eit av trolla har lagt fram over 2000 løgner 

i dei 4 åra han har vore president.

 

La deg ikkje trollbinde av alle desse nettrolla.

Dei skal du passe deg for.

 

Tar du deg ein tur og helsar på meg?

La det gå troll i ord. 

                        

Eg er eit troll som bur i eit tre.

                                                           

Bernt-Åge Grimstad 

16.desember 2020

 

 

Sjå meg

 

 

Diktet "Sjå meg" er skrevet 26.november 2020

 Bernt-Åge Grimstad

 

Utsatte steder

 

Kall ei spade ei spade

 

Kall ei spade ei spade

 

Ja, kvifor kan vi ikkje lenger kalle ei spade ei spade?

 

No skal alt «liksom» verre så magisk

No er alt så magisk «liksom»

 

Det er ikkje noko som er berre fint 

eller berre bra lenger

 

Nei, no er alt sinnsykt bra

Nei,  no heiter det sinnsyk pen

 

Før då heitte det ho fine,

Eller såg du «ho fina», som Roar kalla ho

 

I dag seier dei «hun sinnsyk pene»

 

Eller OOHÆÆH....  «Så du hun med

den sinnsyk pene sprettrumpen??

Hun er bare helt magisk altså...!»

 

No blir alt omtala som ei reise

No kan vi være på ei kundereise eller

ei reise lagt inn i ei god bok

No heiter det; 

«Jeg må si..., han har virkelig hatt

en sinnsyk fin reise i sin utvikling. 

Det er helt magisk hvor langt han

har kommet på så kort tid i jobben! »

 

No løyser du ikkje lenger arbeidsoppgavene

dine i eit prosjekt

for no jobbar du agilt i ulike hubbar.

 

Nei, det var enklare før 

når han Magnus kalla

«ei spade for ei spade», 

......Ikkje sant Einar?

 

Jaja,  no går vel heldigvis snart

Koronareisa vår mot slutten

Eit stikk her og eit stikk der

så er vel den reisa over.

 

Men livets reise varer vel evig?

Så....«Kor ska vi reis Viggo?»   

                                                     

Bernt-Åge Grimstad 

29.desember 2020

I disse ...Bekymringstider

 

 

 

I disse... Bekymringstider

 

Hva er du så bekymret for da?

 

Jeg er så bekymret for at det er 

så mange som bekymrer seg for tiden.

 

....Men.... det jeg er aller mest bekymret for er

hva vi skal bekymre oss over når vi har tatt 

knekken på viruset.

 

Ja, det kan du jammen si, bekymre meg her

og bekymre meg der..

....Men, ... vi finner nok noe nytt å bekymre

oss over. 

 

Bekymre meg... 

...og bekymre deg. 

 

Bernt-Åge Grimstad

17.november 2020